EMΠΙΣΤΟΣΥΝΗ

Πόσο ουσιαστική είναι μια σχέση μας που βασίζεται στον ΕΛΕΓΧΟ του άλλου;
Αυτό το ερώτημα έρχεται ακαριαία στο νου τώρα που διαβάζω το τελευταίο βιβλίο του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου. Σε μια στιγμή που αναλογίζομαι τη σημασία του χρόνου που έχει για την ζωή του καθενός μας και τις αιφνίδιες καταστάσεις με τις ανατροπές τους σε προγράμματα και σχέδια, που μεταλλάσσονται σε λύπες για την καθημερινότητα. Τότε που όλα γκρεμίζονται. Και στη θέση τους απομένει ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ.
Η ανάγνωση αυτού του βιβλίου που μόλις κυκλοφόρησε ο Αρμός, και που έχει τον τίτλο «Εμπιστοσύνη» με κάνει αισιόδοξο. Γιατί υπάρχουν ακόμη ιερουργοί που τολμούν να μιλήσουν δίχως περιστροφές για όσα, κυριολεκτικά, καίνε. Και να μιλήσουν ανοιχτά για εκείνους που έρχονται με το ιερατικό σχήμα και ισχυρίζονται ότι ξέρουν τί θέλει ο θεός. Και έτσι αρχίζει ο έλεγχος και η καταδίκη. Αυτοί που γνωρίζουν τάχα τί ζητάει ο θεός ζητάνε από τους ανθρώπους με απόλυτο τρόπο πράγματα που είναι απίθανα, ενώ ερμηνεύουν μέσα από αυτό το πρίσμα παράδοξα γεγονότα της καθημερινότητας.

72739090_1768601496609300_4442986274340470784_n
Ο π. Χαράλαμπος που μας έρχεται από την Κρήτη μιλάει στο νέο του βιβλίο ανοιχτά για τη θυματοποίηση με την επίρριψη ευθυνών στους άλλους και τη συνακόλουθη μοιρολατρία και τις συνέπειες της ελευθερίας μας: να αναλάβουμε την ευθύνη που αναλογεί στον καθένα μας.
Μιλάει ακόμη με εντυπωσιακή απλότητα για τον ησυχαστικό τρόπο ζωής (να μείνεις εσύ και ο εαυτός σου) και την έννοια της προσευχής με τόση σαφήνεια που λες δεν γίνεται και εγώ μπορώ να το δοκιμάσω. Μιλάει για τη σημασία της θλίψης, τη σπουδαιότητα του τραύματος, το μαρτύριο, την αποτυχία και την αστοχία, εντέλει τον ναρκισσισμό και την αυταρέσκεια.

72486500_1768603156609134_4453073086639505408_oΌλα αυτά με αναφορές και μαρτυρίες σε αγίους αλλά με μέτρο και διάκριση, θέλω να πω δίχως να καπηλεύεται διδάγματα και εμπειρίες για να υπερασπιστεί ένα δόγμα ή ένα στερεότυπο για να καταδικάσει και να απορρίψει, όπως συνήθως γίνεται από άμβωνος. Τελικά, ο πόνος είναι στο επίκεντρο της σκέψης του συγγραφέα και αυτός ο πόνος είναι η κινητήρια δύναμη. Δεν αναζητά δηλαδή δικαίωση κάποιων απόψεων χρησιμοποιώντας το δεκανίκι αγίων σύγχρονων πατέρων όπως ο Παΐσιος ή ο Πορφύριος αλλά προσπαθεί να μας κάνει να συμφιλιωθούμε με τον βαθύτερο εαυτό μας, ώστε να μπορέσουμε να δούμε τον άλλο, όπως είναι και να τον νιώσουμε, δηλαδή να αρχίσουμε να τον αγαπάμε.

72334470_1768606946608755_2620672671880314880_o
Ακόμη, κάτι που εκτιμώ βαθιά στο βιβλίο: η ειδική μνεία της γερόντισσας Γαβριηλίας. Ένα πλάσμα που είχα την τύχη να γνωρίσω στο ισόγειο διαμέρισμα που ζούσε, κάπου στην περιοχή του Αγίου Λουκά στα Πατήσια. Ο π. Χαράλαμπος αναφέρεται με θαυμασμό στη Γαβριηλία και στον τρόπο που αντιμετώπιζε το αύριο, το «μυστήριο του αύριο» και ανιχνεύει τη σκέψη της γερόντισσας που παρηγόρησε ταπεινά χιλιάδες ανθρώπους στην πόλη.
Το βιβλίο του π. Χαράλαμπου μας πηγαίνει από έναν άλλο δρόμο στην καρδιά του προπατορικού αμαρτήματος: ελέγχω τους άλλους, άρα υπάρχω. Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μας αν μας απασχολούσε περισσότερο το ζήτημα της εμπιστοσύνης και της άφεσης στον άλλον με μικρό και με κεφαλαίο Α;
Είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s