ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ: ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Ο Λευτέρης Βογιατζής (1945-2013) ξεκίνησε ως ηθοποιός με τον Γιώργο Μιχαηλίδη και συνέχισε το 1975 με το Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, με τον οποίο εργάστηκε σε πολύ μεγάλες επιτυχίες της εποχής (Ερωτόκριτος, Λυσιστράτη, Πλούτος, Βαβυλωνία, Γενοβέφα). Σε αυτούς τους δύο σκηνοθέτες μαθήτευσε προτού περάσει στην Ελεύθερη Σκηνή και στον σχηματισμό αργότερα της Σκηνής (1981, σε συνεργασία με τους Βασίλη Παπαβασιλείου, Δημήτρη Καταλειφό, Άννα Κοκκίνου, Τάσο Μπαντή, Ράνια Οικονομίδου, Σμαράγδα Σμυρναίου) και της Νέας Σκηνής (1988).Ένας νέος οργανισμός είχε γεννηθεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όπου συμμετείχε σταθερά ο Βογιατζής, με ρεπερτόριο από την κλασική και σύγχρονη ευρωπαϊκή αλλά και τη νεοελληνική δραματουργία. Κάθε σκηνοθεσία του ήταν ένα γεγονός το οποίο υποστήριζε το δικό του κοινό, που τον ανακάλυψε και τον αγάπησε όταν έψαχνε ένα θέατρο συλλογικό και ζωντανό, δίχως τους γνωστούς πρωταγωνιστές της θεατρικής αγοράς. Tότε, το αίτημα για τη δημιουργία σκηνών, μακριά από επίσημα πνευματικά κέντρα, ήταν επίκαιρο και η γειτονιά τής Κυψέλης προσέλκυσε νέους ανθρώπους οι οποίοι βρήκαν θεατρική στέγη σε απλούς αντιεμπορικούς χώρους στα στενά πυκνοκατοικημένα δρομάκια. Εκεί, στην οδό Κυκλάδων, σε μια αποθήκη, έφτιαξε ο Βογιατζής το δικό του θεατρικό σπίτι: ένα καλλιτεχνικό άσυλο που λειτουργούσε ως εργαστήριο σε διαρκή κρίση.

vogiatzis

Στις παραστάσεις του ο Βογιατζής αναζητούσε τη λεπτομέρεια στον δραματικό λόγο του συγγραφέα, «αυτά τα πράγματα τα αόρατα από σκηνή σε σκηνή» όπως έλεγε. Εκείνα που μπορούν να προκαλέσουν ένα πλέγμα επάνω στο οποίο μπορούσε να κινηθεί ο ηθοποιός με ασφάλεια και να στηρίξει την έκφρασή του χωρίς φόβο. Να βρει τον δικό του τρόπο, ώστε να παίξει με ακρίβεια. Αντικειμενικά.

Οι περιορισμοί της σκηνής στο θέατρο της οδού Κυκλάδων ήταν μια πρόκληση που αντιμετώπιζε δημιουργικά μεταμορφώνοντας από παράσταση σε παράσταση τον χώρο ώστε να αιχμαλωτίσει τον θεατή στο μαγικό δίχτυ που του είχε υφάνει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Κατσούρμπο με τους αυτοσχεδιασμούς και το αρχετυπικό σκηνικό-αυλαία του Νίκου Αλεξίου, τον ηλεκτρισμό που ένιωσα στην πρώτη παρουσίαση της Σάρας Κέιν στην Ελλάδα με το Καθαροί πια ή την ποίηση στην Αντιγόνη της Επιδαύρου αλλά και τις Δούλες με Αρβανίτη, Πιττακή Λυμπεροπούλου. Όπως δεν θα λησμονήσω τον Βογιατζή να παρακολουθεί σαν παιδί στο μισοσκόταδο, δίπλα μας, μια παράσταση που τον ενδιέφερε.

Ο Λευτέρης Βογιατζής δεν βούλιαξε στην πολυθρόνα του σκηνοθέτη. Παρέμεινε αφιερωμένος λειτουργός της δραματικής τέχνης ως ηθοποιός στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Πάντοτε διαθέσιμος, σα να ξεκινούσε από την αρχή μια πρωτόγνωρη εμπειρία που ήθελε να τη βιώσει με όλες του τις αισθήσεις. : την αποκάλυψη ενός γοητευτικού κόσμου παθών, βίας ή τρυφερότητας, αγωνίας ή τρέλας, σε μια πραγματικότητα όπου όλα μπορούν να συμβούν, και τα οποία, με έναν παράξενο μυστικό τρόπο, σε αφορούν προσωπικά. Και σε ησυχάζουν. Ηθοποιός και θεατής, άνθρωποι μαζί, επί το αυτό.

Πρώτη δημοσίευση: Φρέαρ 1 (2013).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s