AΓΑΠΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΠΑΠΑΔΕΣ

O πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Ξαβιέ Μπετέλ με τον Βέλγο σύντροφό του Γκοτιέ Ντεστενέ τέλεσαν τον γάμο τους στο Δημαρχείο τον Μάιο του 2015.

Αυτό βουΐζει στ᾽ αυτιά μου τις τελευταίες μέρες από στόματα φίλων καλών, μετά τις δηλώσεις των επισκόπων Αμβροσίου Καλαβρύτων,  Ανθίμου Θεσσαλονίκης και Σεραφείμ Πειραιώς για το σύμφωνο συμβίωσης. Έναν νόμο που απευθύνεται σε πολίτες, και όχι σε πιστούς, και τακτοποιεί μια εκκρεμότητα για μια αντικειμενική πραγματικότητα: να μπορούν δύο άνθρωποι που αποφασίζουν να ζήσουν μαζί να έχουν από την πολιτεία μια δίκαιη μεταχείριση, ανεξαρτήτως φύλου. Που πάει να πει ότι μπορεί δύο πολίτες να τους συνδέει ο έρωτας ή απλά μια βαθιά αλληλοεκτίμηση. Δεν μιλάμε, δηλαδή, για έναν νόμο που αφορά αποκλειστικά τη συμβίωση ομοφύλων ερωτευμένων ζευγαριών, αλλά και τη συμβίωση δύο ανθρώπων που αποφασίζουν να συνυπάρξουν ως φίλοι. Η πολιτεία όφειλε να δει την κοινή ελεύθερη βούληση δύο ανθρώπων να ζήσουν μαζί, να μεγαλώσουν συντροφικά και να γεράσουν παρέα ως ένα αίτημα λογικό σε ένα δημοκρατικό κράτος του 21ου αιώνα. Και το κάνει σήμερα.

Κήρυγμα μίσους

Όμως, οι κραυγάζοντες επίσκοποι, οι υποτιθέμενοι πατέρες μας, με έναν λόγο δηλητηριώδη κηρύττουν μίσος και διχασμό. Μιλούν ως άρχοντες του αιώνος τούτου και όχι ως πρόσωπα που διακονούν τον άνθρωπο, φανερώνοντας σε μανία παροξυσμού

Αντί για ευλογίες, κατάρες!

Αντί παρηγορίας αναθεματισμό!

Αντί ενδιαφέροντος ξέσπασμα οργής!

Όμως, ο Χριστός ποτέ δεν χρησιμοποίησε την κατάρα στον λόγο του! Προειδοποίησε, ίσως κάπου απείλησε, αλλά δεν καταράστηκε.

Με σοκαριστικούς τίτλους σε κείμενα όπως «Αποβράσματα της κοινωνίας σήκωσαν κεφάλι» και με υπότιτλο προτροπή «Φτύστε τους» (του Αμβρόσιου), με εκβιασμούς περί διακοπής σχέσεων με όσους το ψηφίσουν και επιχειρήματα που ενοχοποιούν μιλώντας περί « παραχρήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος… ἀνατροπή τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας πού ἔχουν ὡς ἐπίχειρα τρομακτικές ἀσθένειες, ἀφόρητο πόνο καί ἀκόμη τόν ἴδιο τόν θάνατο» προσπαθούν να αρθρώσουν τί; Τη φωνή του Ιερεμία; Ή να ερμηνεύσουν το Ευαγγέλιο οι δήθεν εκπρόσωποι του Θεού, oι δήθεν αναμάρτητοι και καθαροί;

Αλήθεια, ο Αμβρόσιος ποιούς προτρέπει να φτύσουν τους συνανθρώπους μας; Δηλαδή ποιους ενθαρρύνει να προβούν σε διαπομπεύσεις; Γιατί τί άλλο είναι το φτύσιμο από μια πράξη δημόσιας αποστροφής και αηδίας; Μια βίαιη συμπεριφορά που υπέστη ο ίδιος ο Ιησούς από τους βασανιστές του, λίγο πριν τον θανατώσουν. Και, προφανώς, δεν την γνωρίζουν οι εισαγγελείς της δήθεν χριστιανικής νομιμότητας.

Έτσι μεταφράζοντας το ψαλμικό «Εκλείποιεν αμαρτωλοί από της γης και άνομοι, ώστε μη υπάρχειν αυτούς» (Ψαλμός 103) θα καταλήξει: «Στον αγύριστο να πάνε όλοι αυτοί οι καταραμένοι!» Στον αγύριστο! Δηλαδή στον θάνατο;

Το πρόβλημά τους

Για όλα αυτά θα πει ο φίλος μου ο Ευτύχης: «Όλοι αυτοί οι τύποι αυτό που φοβούνται, όπως ο διάολος το λιβάνι, τι είναι; η ελευθερία. Δεν μπορούν, τρελλαίνονται. Μπροστά στην ελευθερία τρελλαίνονται. Θέλουν να βολευτούν κάπου. Αυτό είναι το θέμα. Έχουν φτιάξει ένα πλαίσιο για να χωθούν μέσα για να αισθάνονται ασφαλείς. Δεν μπορούν να αισθανθούν ασφαλείς, ρισκάροντας. Η επίθεση είναι το δικό τους πρόβλημα. Και πού ξέρεις ότι αυτός δεν είναι καταπιεσμένος; Μπορώ να το εικάσω, ελευθέρως. Δεν μπορώ; Αυτό είναι φασισμός. Τους έχουμε και τους κοιτάμε αυτούς τους ιεράρχες στο όνομα της ελευθερίας του λόγου. Είναι χειρότεροι από τους Σωτηρικούς. Και πώς τους αντιμετωπίζεις; με κοινωνική απομόνωση. Δεν το σκέπτομαι τιμωρητικά, αλλά έτσι θα έχει λιγότερη απήχηση ο λόγος τους στην κοινωνία. Δεν μπορώ να αφήσω έναν άνθρωπο να καθορίζει τις κοινωνικές αντιλήψεις εν έτει 2015. Για αυτό θέλουμε κράτος: για να είναι εγγυητής της ασφάλειας και του σεβασμού των μειονοτήτων».

Δεν είναι τυχαίο βέβαια ότι όλη αυτή η αισχρή πολεμική του Αμβροσίου, που σε κάνει να ντρέπεσαι με τις διακρίσεις και τη φοβία που προσπαθεί να νομιμοποιήσει, επαναλαμβάνει διαρκώς λέξεις, όπως: κρίση, κριτής, άνομες πράξεις, κρίνουμε, επικρίνουμε. Ίσως έχει σχέση με το γεγονός ότι ο Αμβρόσιος υπήρξε αστυνομικός στα μαύρα χρόνια της δικτατορίας, ίσως, όμως, ο λόγος να είναι βαθύτερος και τον γνωρίζει εκείνος και η συνείδησή του. Ή, ενδεχομένως,  και ο πνευματικός του…

Εγώ στέκομαι σε αυτά που διαβάζω και είναι βαριά, ασήκωτα και σκληρά στις δύσκολες μέρες μας, γιατί συνιστούν λόγο απομάκρυνσης από την τράπεζα που όλοι έχουμε κληθεί. Σε τί διαφέρει αυτός ο επίσημος λόγος των εκκλησιαστικών ταγών από τους αλλόδοξους φονταμενταλιστές που βλέπουν παντού εχθρούς της ιδεολογίας τους; Ποιός θα είναι ο ηθικός αυτουργός σε βίαιες πρἀξεις αποδοκιμασἰας συνανθρώπων μας που κατά την άποψη ορισμένων πρέπει να εισπράξουν αυτό που τους ταιριάζει: να ξευτελιστούν για κάτι κακό πού έκαναν, να διαπομπευθούν, να εξαφανιστούν από προσώπου γης. Να πάνε στον αγύριστο!

Ποιά κανονικότητα;

Και αυτό το κακό τονίζεται από τον Αμβρόσιο με κάθε έμφαση: είναι «αποβράσματα», «δεν είναι φυσιολογικοί άνθρωποι». Και μαζί στο στόχαστρο και οι πολιτικοί: «Είναι μερικά αποβράσματα της Κοινωνίας, περιθωριακοί άνθρωποι, ελαττωματίες, εξευτελισμένοι, άνθρωποι του σκότους οι οποίοι τώρα πιά με την ευκαιρία της υπεροχής της αριστερής πτέρυγας σήκωσαν πια κεφάλι!» Αλήθεια, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι φυσιολογικός μετά την πτώση του ανθρώπου;

Αυτό, λοιπόν, το παραλήρημα που δείχνει να αποσκοπεί στην εξόντωση του «μιάσματος» δεν θα το χαρακτηρίσω «ομοφοβικό» γιατί ξεπερνάει την ομοφοβία ο εμετικός μονόλογος των ιεραρχών. Θα το πω «αντιεκκλησιαστικό» με την έννοια ότι σπέρνει ενοχές, απειλές και εκφοβισμό, προκαλώντας μέσα στο σώμα της Εκκλησίας μας σύγχυση, διχασμούς, αντιπαλότητες. Οι φωνές των αγαπημένων ανθρώπων που ακούω και συνομιλώ είναι δυνατές και θλιμμένες: «Αγαπώ Χριστό όχι παπάδες».

Άραγε, ποιός είναι ο άνθρωπος του σκότους; ένας που θρηνεί με τον δικό του τρόπο τον δικό του νεκρό ή εκείνος ο οποίος καπηλευόμενος την ιδιότητά του δείχνει έμπρακτα απέχθεια προς τον άλλο επειδή τον θεωρεί μη φυσιολογικό και, ακριβώς, στο όνομα του Θεού καταλύει εντελώς το μοναδικό μήνυμα της ενότητας; Αλήθεια, έχουν αναρωτηθεί οι, παρομοίως, σκεπτόμενοι ιεράρχες που έχουν ψήφο στη σύνοδο ότι και οι ίδιοι μπορεί να εμφανίζονται ως «μη φυσιολογικοί»; Αφού ως μοναχοί είναι εκπρόσωποι ενός πανάρχαιου κινήματος που είχε ως επιλογή τον μη συμβατικό ετερόφυλο γάμο. Και είχε ως επιλογή μια συμφωνία συμβίωσης στον αντίποδα μιας κανονικότητας που όριζε τη γονιμότητα ως εντολή και καθήκον στην ανθρώπινη ζωή;

Όλη αυτή η ρητορική του μίσους αποκλείει την αγάπη. Και οι ίδιοι που την εκφράζουν αποκλείουν τον εαυτό τους από την αγάπη.

Αντίθετα, αυτό που καταγγέλουν δεν έχει να κάνει με μια σωματική πράξη αλλά είναι κάτι πολύ βαθύτερο που ξεπερνάει σαρκικές ανάγκες μικρής διάρκειας. Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι μόνο αδένες.

Πολιτική πράξη

Πιστεύω ότι ο Κώστας Φαλελάκης με τη στάση του στην κηδεία του Μηνά Χατζησάββα έκανε μια πολιτική πράξη. Ήταν μια συνειδητή επιλογή προκειμένου να αναδειχθεί  πως το προσωπικό είναι και πολιτικό. Και τα κατάφερε να διαφωτίσει την κοινή γνώμη με τρόπο εξαιρετικό. Η επιλογή της πολιτικής κηδείας και η εξόδιος ομιλία με τη δημόσια εξομολόγηση της μακροχρόνιας συμβίωσης καταγράφεται ως μια παρέμβαση σε δύο ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ζητούν την επίλυσή τους. Δεν είναι μόνο ότι ως φυσικές παρουσίες ο Κώστας και ο Μηνάς δεν επαληθεύουν το πρότυπο του εκθηλυσμένου άνδρα που χρειάζεται η «κανονική» κοινωνία για να επιβεβαιώνει τον εαυτό της. Στέκομαι σε κάτι άλλο: η 25χρονη κοινή ζωή τους λέει πολλά για όσους θέλουν να βλέπουν καθαρά: δεν μπορεί να είναι μαζί δύο άνθρωποι απλώς για να καλύπτουν βιολογικές ανάγκες. Έχει σκεφτεί κανείς από τους εισαγγελείς της χριστιανικής ηθικής, μήπως σε αυτή τη σχέση υπάρχει αγάπη; Αληθινή αγάπη του ενός προς τον άλλον. Ναί, η μακρόχρονη συμβίωση είναι ένα τεκμήριο που ανατρέπει την παγιωμένη αντίληψη της ερωτικής αστάθειας, της ατέλειωτης μοναξιάς και της μανίας να αναζητούν άντρες λυσσαλέα ερωτική ικανοποίηση από άλλους άντρες. Οι γυναίκες, βέβαια, είναι άλλο κεφάλαιο, αφού αυτή η υστερία των ιεραρχών συνήθως τσουβαλιάζει άντρες, ενώ δεν μιλάει ποτέ για γυναίκες που αγαπούν γυναίκες.

Όσοι είμασταν παρόντες στο Α´ νεκροταφείο βουβοί, συμμετέχοντας στο πένθος για την απώλεια ενός αγαπημένου καλλιτέχνη και φίλου, ακούσαμε μια φωνή καθαρή που επαναλάμβανε δυνατά αυτό που ήθελε και ο ίδιος ο Μηνάς: το δικαίωμα στην προσωπική ευτυχία.

Κλείνοντας αυτό το μικρό κείμενο που είναι αποτέλεσμα περισυλλογής μετά την ανάγνωση των αναρτήσεων των «αγίων» μητροπολιτών θέλω να ελπίζω ότι οι κραυγές που ακούγονται από αυτό το μέρος της ιεραρχίας είναι μια γραφική και θλιβερή μειονότητα που στενοχωρεί και προβληματίζει το μεγαλύτερο μέρος των επισκόπων μας.

Τελειώνοντας, αναρωτιέμαι: πώς συνδέθηκε το σεξ με την αμαρτία; Το ερώτημα για μένα είναι εάν υπάρχει μια θεολογία που να στηρίζει όλο αυτό το οικοδόμημα του μίσους και της ερωτικής καταστολής. Και σε αυτό το σημείο θα επανέλθω.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s