ΝΕΚΡΩΣΙΣ ΑΦΘΟΡΟΣ

Μὲ ἐπιμονὴ ἡ ὑμνολογία τοῦ Δεκαπενταύγουστου ποὺ μιλάει γιὰ τὸ τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς τῆς Μαρίας ἀναφέρεται διαρκῶς στὴν κοίμηση τῆς Θεοτόκου. Σὰ νὰ μὴν ὑπάρχει ὁ θάνατος ὡς ὁριστικὸ τέλος τῆς ζωῆς. Δημιουργηθήκαμε γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε καὶ ἡ ἐμπειρία τοῦ θανάτου εἶναι τραυματικὴ γιὰ τοὺς θνητοὺς καὶ διαρκῶς ἀπωθοῦμε τὸ τέλος ἢ δροῦμε στὴν καθημερινότητά μας σὰ νὰ μὴ μᾶς ἀφορᾶ.

Μία φίλη ἰταλίδα μοῦ ἔλεγε ἐχθὲς παραμονὴ τῆς Κοιμήσεως ὅτι δὲν ὑπάρχει θάνατος γιατὶ ἡ ζωἠ μας εἶναι μιὰ ψευδαίσθηση. Παίζουμε ρόλους καὶ ὅταν πεθαίνουμε ἀποθέτουμε τὸ προσωπεῖο τοῦ ρόλου μας, τὸ σῶμα, δηλαδή, ποὺ μένει ἄψυχο. Καὶ ἄκουγε μὲ προσοχὴ ὅσα τῆς ἔλεγα περὶ τοῦ θανάτου ὡς κοίμηση τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος κἀποια στιγμὴ θὰ ξυπνήσει. Μᾶλλον, τῆς ταἰριαζαν τῆς Ναπολιτάνας ὅσα ἄκουγε στὴν ἀντίληψη ποὺ εἶχε. Ὥσπου τῆς ἔδειξα ὅτι ἐκεῖ στὸ ἐκκλησάκι ποὺ βρισκὀμασταν στὴν ἐξοχὴ ποὺ εἶναι ἀφιερωμένο στὴν κοίμηση τῆς Θεομήτορος, ἀκριβῶς ἀπὸ κάτω εἶναι τὸ νεκροταφεῖο τῆς κοινότητας, τὸ κοιμητήριο.

Περάσαμε μέσα ἀπὸ τὸν πολύχρωμο κόσμο ποὺ εἶχε ἔρθει νὰ συνεορτάσει, πήραμε κεράκια καὶ δρασκελίσαμε τὴ μεγάλη πόρτα τοῦ τόπου τῶν νεκρῶν. Ὅλα τὰ καντήλια φεγγοβολοῦσαν στὸ σκοτάδι ποὺ ἁπλωνόταν νωχελικά, σὰ νὰ καθυστεροῦσε ἐπίτηδες αὐτὸ τὸ δειλινό. Στὸ βάθος ἦταν ὁρατὲς οἱ κινούμενες μορφὲς ποὺ εἶχαν ἐπισκεφθεῖ συγγενεῖς καὶ φίλους ποὺ ἀναπαύονταν ἐκεῖ. Ἄλλοι ἦταν μέσα στὴ γῆ χρόνια πολλά, δεκαετίες κάμποσες ἄλλοι μόλις λίγες μέρες. Πουθενά, ὅμως, δὲν ἄκουγες λυγμό. Ἴσως κάποιον ἀναστεναγμό. Δὲν ὑπῆρχε θλίψη ἀλλὰ ἕνα αἴσθημα ἐλπίδας καὶ ἐπίγνωσης τοῦ ἐφήμερου.

Γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή μου περπάτησα νύχτα σὲ κοιμητήριο. Καὶ ἔνιωσα ἀσφάλεια. Σὰ νὰ ὑπῆρχε ἕνας συντονισμὸς ζώντων καὶ κεκοιμημένων. Ἡ φίλη μου ἐπέμενε νὰ πᾶμε καὶ λίγο πιὸ κάτω, στὸ ὀστεοφυλάκιο. Δὲν τὸ τόλμησα. Ἴσως, γιατὶ ἦταν στὴν ἄκρη τοῦ χώρου, ἐκεῖ ποὺ ἄρχιζε τὸ δάσος. Τῆς εἶπα ὅτι ἔχει φίδια, καὶ ἂς φύγουμε. Περάσαμε πάλι τὴ βαρειὰ θύρα καὶ ἀνακατευθήκαμε μὲ τὸ ἐκκλησίασμα. Ἀνάψαμε τὸ κερί μας καὶ ἡ Πατρίτσια μοῦ ζήτησε διακριτικὰ νὰ τῆς δείξω πῶς θὰ κάνει τὸν σταυρό της ὀρθόδοξα.

IMG_1771Μείναμε σὲ ὅλο τὸν ἑσπερινό, στὴν ἀρτοκλασία καὶ ἀκούστηκαν καὶ τὰ ἐγκώμια τοῦ ἐπιταφίου τῆς Παναγίας. Τὸ ἀεράκι ἔπαιρνε τὸ θυμίαμα καὶ τὸ ταξίδευε ἡδονικὰ στὰ ρουθούνια μας. Αὐτὸ τὸ «νέκρωσις ἄφθορος» ποὺ ἀκούγεται στὰ ἄσματα τῆς ἑορτῆς ἡ δοξολογία στὸ ἄχραντο σῶμα, ἡ πίστη ὅτι τελικὰ ὁ θάνατος τῆς Μαρίας δὲν εἶναι θάνατος, παραπέμποντας καὶ πάλι στὴν ἰδέα τῆς κοίμησης, εἶναι ἕνα κλειδὶ ποὺ ξεκλειδώνει καὶ αὐτὴ τὴν ἐξοικείωση, τὴν ἡσυχία, ποὺ ὑπῆρχε στὸν λαὀ μας μὲ τὸν θάνατο, πολὺ περισσότερο παλαιότερα γιατὶ τώρα χάνεται.

Ἀπὸ τὴν κουβέντα δὲν προλάβαμε τοὺς ἄρτους. Εἶχαν ἀφανιστεῖ ὅλοι! Ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα κομματάκι, πιὸ μικρὸ ἀπὸ ἀντίδωρο. Ἦταν ἀρκετὸ γιὰ νὰ πάρει ἡ Πατρίτσια μία γεύση ἀπὸ τὶς προσφορὲς τῶν γλυκῶν ψωμιῶν. Χρόνια πολλά!

Ἡ λατρευτικὴ εἰκόνα τῆς πανήγυρης.Τὰ πρόσωπα τῶν Ἀποστόλων καὶ τῆς Παναγίας παρὰ τὴν ὁριστικὴ ἀλλοίωσή τους, εἶναι σὰ νὰ τὰ βλέπεις ἐκεῖ ἀπεικονισμένα.

Ἡ λατρευτικὴ εἰκόνα τῆς πανήγυρης.Τὰ πρόσωπα τῶν Ἀποστόλων καὶ τῆς Παναγίας παρὰ τὴν ὁριστικὴ ἀλλοίωσή τους, εἶναι σὰ νὰ τὰ βλέπεις ἐκεῖ ἀπεικονισμένα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s