ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

10151353_909788745738261_2978364114986670327_n

Ο Νικόδημος έχει ζήσει στο Άγιον Όρος σε ένα κελλάκι, κοντά στις Καρυές. Από τον Άθωνα κατέβηκε στην Αθήνα, όπου ζει σε ένα ισόγειο διαμέρισμα. Ποτέ δεν αποποιήθηκε την ιδιότητα του μοναχού. Ζει με ελάχιστα από τη ζωγραφική. Στην ποίηση είναι αφιερωμένος από την εποχή του Αγίου Όρους.

Υμνολογία στον χρόνο είναι η νέα ανθοφορία του ποιητή μοναχού Νικόδημου. Μόλις εκδόθηκε η ποιητική συλλογή Τα εγκώμια του χρόνου (εκδόσεις Κ.Μ. Ζαχαράκης) που εκπλήσσει με τη ζωντάνια του λόγου, τη στοχαστικότητα και την υπέροχη εικονοποιΐα.

Ο Χρόνος

Εγκώμιο στον Χρόνο

Στην σκιά των κυμάτων

κοιμούνται οι αιώνες.

Κάτω από το απλωμένο σεντόνι

των ουρανών,

ναυαγώ, κρατώντας την ζωή μου

μέσα στα κύματα τα βουερά, τα πεινασμένα.

Και το βέλος του θεριστή Χρόνου,

το απρόβλεπτο,

που κυριαρχεί στο Σύμπαν

και δαμάζει την ύλη,

με οδηγεί στην αβεβαιότητα

και σε ασταθείς προσεγγίσεις της αλήθειας.

Σκέφτηκα πολύ για την φύση του Χρόνου.

Τί είναι; Ζωή; Θάνατος;

Είναι μια σκηνοθετημένη προσπάθεια

διαφυγής του Θεού από ολόκληρο σχεδόν

τον κενό χώρο που μάς κατακλύζει;

Είναι μια απόδραση της ψυχής στο φως

με παραστάσεις υλικές που στροβιλίζονται

σαν καταιγίδα; Πυροτεχνήματα

σ᾽ ἐναν σκοτεινό ουρανό;

Ο Χρόνος είναι ένα ταξίδι

έξω από την κενότητα του παντός

κι ωστόσο είναι ένα ψέμα

γιατί το Παν είναι σκοτεινό,

άπειρο και άδειο.

Δεν σαλεύει, δεν αντιδρά

στο παρελθόν και στο μέλλον.

Ωστόσο, αν θέλετε,

ο Χρόνος είναι η μόνη αλήθεια,

ο μόνος σκοπός της ύπαρξης.

Γιατί, μέσα σ᾽ αυτόν

γεννιούνται και πεθαίνουν

τα πάντα.

10155329_686700401380431_1573810181_n

Ζωγραφικό έργο του Νικόδημου.

Ο μοναχός Νικόδημος είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη. Ζει και αναπνέει με τις ποιητικές συνθέσεις του, τη ζωγραφική και τις αναμνήσεις του. Μας μαθαίνει τον σεβασμό για το άγνωστο και αναδεικνύει τη σημασία της τυχαιότητας. Απομονώνω αυθαίρετα ένα ποίημα που μου ανακαλεί το έντονο κίτρινο που χρησιμοποιεί συχνά στη ζωγραφική του:

Καλοκαίρι

Εγκώμιο στο Καλοκαίρι

Ω θρύλοι εσείς που κλωσάτε το άγνωστο

και τραγουδάτε τον καιρό τον αμέτρητο,

τον κίτρινο καιρό του Καλοκαιριού

που τρώει αργά το χώμα

και βαραίνει την όψη των καρπών της γης.

Σας ακούω και σας βλέπω

μέσα στο κάθε τι,

μα δεν σας νοιώθω μήτε τόσο δα.

Γιατί ανήκετε στο Καλοκαίρι

που σκοτώνει το χθες

και πνίγει το αύριο

σε έναν κατακλυσμό από φως

και εξαφανἰζει το Είναι

μέσα στο Άδειο.

Εκεί που μόνος του ο Μύθος κατοικεί

και περιμένει τις χρυσαλλίδες του πάθους.

Εκεί που η Αλήθεια χάνεται

σε μια κρυψώνα λήθης,

στα Μετέωρα της Ανάγκης.

Το Καλοκαίρι μπήκα σε μια εντελώς φανταστική

παράσταση του εαυτού μου.

Ήταν μια ψυχική παράσταση

που προβαλλόταν σε κάποια οθόνη

από ιδρώτα και σπέρμα.

Ήταν ένα μακρύ και ζεστό θέρος

και ήμουν νέος τότε,

γεμάτος δύναμη,

αλλά χωρίς καθόλου γνώση.

Ναί, ήμουν ερωτευμένος με την αιωνιότητα

και τους καρπούς της.

Δεν είχα χρόνο για θλίψη.

Ήμουν περήφανος σαν το παγώνι˙

ανόητος; Όχι. Απλά, αθώος,

και εντελώς άδειος από νοήματα

αγνοούσα την έννοια της υπαιτιότητας

και προχωρούσα γυμνός μέσα στο φως,

γεμάτος θάρρος.

Καλοτάξιδο το νέο σου βιβλίο, μοναχέ Νικόδημε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s