ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΙΑΝΤΑ

IMG_20140827_215530
Προσκύνημα στην Ελευσίνα. Για να δούμε Αίαντα. Σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα. Σε μια πρωτόγνωρη σύζευξη θεάτρου σκιών και αρχαιοελληνικού τραγικού λόγου. Σα να έβρισκε τη θέση της η τέχνη του Καραγκιόζη, εκεί που της αρμόζει και της πρέπει. Και μετά να ομολογείς ότι ναι, αυτή η εξόχως λαϊκή τέχνη έχει συνδέσεις και αρμούς με τις τέχνες της αρχαιότητας, με τα αγγεία που φιλοτέχνησαν οι μεγάλοι μαστόροι που έζησαν σε αυτόν τον τόπο και δούλεψαν πάνω στη σχέση του μαύρου και του άσπρου για να αφηγηθούν ιστορίες και μύθους.

Η μετάφραση του έργου από τη Νικολέτα Φριντζήλα. Κείμενο που αισθανόσουν ότι γράφτηκε από τον Σοφοκλή για τη δική μας παράσταση. Και η Μάρθα στηρίχτηκε σε αυτόν τον λόγο και τη ρητορική για να αναδείξει την παραστατικότητά του. Σε μια σκηνή δικαστηρίου. Με στημένα έδρανα για να ακουστούν από εκεί οι αγώνες λόγων. Το στοίχημά της: σε ποιο βαθμό μπορούμε να κοινωνήσουμε αυτόν τον λόγο. Δίχως τερτίπια σκηνοθετικά. Με αυτούσια την άρθρωσή του. Να γευτούμε τον ήχο του και τις εικόνες που πλάθει από τεχνίτες της υποκριτικής, όπως η Μαρία Κεχαγιόγλου, ο Γιώργος Φριντζήλας, η Τάνια Παπαδοπούλου, ο Πάνος Μητρόπουλος, ο Φοίβος Συμεωνίδης, ο Τάσος Δημητρόπουλος, ο Μιχάλης Πανάδης. Από κοντά μαθητές και μαθήτριες της Μάρθας και του Αττικού Σχολείου, όπως η  Σμαράγδα Κακκίνου, η Βιβή Σμέτη, η Ιωάννα Νασιοπούλου, ο Γιάννης Κοτίδης.  Και άλλοι πολλοί, γύρω στους 30, στον ρόλο του χορού των ναυτών και της Αθηνάς. Στον ρόλο του Ευρυσάκη η Θεανώ Μεταξά υπενθύμιζε διαρκώς την παρουσία του παιδιού που ανήκει στη χώρα της αθωότητας.

Με περιορισμένη την κίνηση των ηθοποιών ο Άθως Δανέλλης που ενσάρκωνε τον Αίαντα έδειχνε να έχει το μεγαλύτερο βάρος, όσον αφορά τη δράση. Και εκεί είναι το παράξενο: αυτή η φιγούρα του αρχαίου ήρωα κατάφερε να μας συγκινήσει, να μας κάνει να κλάψουμε και να αναρωτηθούμε για το τί σημαίνουν φίλοι και εχθροί, να στοχαστούμε για την ίδια μας τη ζωή. Τις σκιές και τα είδωλα. Ο Άθως Δανέλλης, ένα γίγαντας του θεάτρου σκιών, κατάφερε να μας μεταφέρει σε αυτόν τον κόσμο των ηρώων. Μας έκανε να δούμε τον Αίαντα μέσα σε μια λαμπερή μέρα να χαιρετάει τον ήλιο, το φέγγος, το σαλαμίνιο χώμα, την ξακουστή Αθήνα, τις βρύσες τα ποτάμια, τους τρωικούς αγρούς, να επικαλείται τον θάνατο να ἐρθει. Ο Δανέλλης με το κύρος της φωνής του κατόρθωσε να μας μεταδώσει την τρέλα και την ευθιξία του βασανισμένου αυτόχειρα, και, κυρίως, το ξαναλέω, μας επέβαλε με την αυθεντικότητά του να συλλογιστούμε.

Σε ένα τοπίο, ιδανικά φωτισμένο από την Felice Ross, όπου το επέκεινα ήταν παρόν, αισθανθήκαμε την αβάσταχτη επιθυμία του Αίαντα να αναχωρήσει από αυτόν τον κόσμο. Και είδαμε τις ψυχές, εκεί, στα ερείπια του παλαιού ελαιουργείου να τον περιμένουν. Ένα μεγάλο εύγε στη Μάρθα Φριντζήλα που σκηνοθέτησε με έμπνευση και ειλικρίνεια, και, κυρίως, με πίστη στον Σοφοκλή, τον Βασίλη Μαντζούκη που έγραψε τη μουσική (μαζί με τη Θεανώ Μεταξά), τη Βίκυ Πολυχρόνη η οποία με τα κρουστά της ανέδειξε τη μουσικότητα του λόγου. Μια παράσταση που είναι κρίμα γιατί παίχτηκε για μια και μόνη φορἀ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s