ΑΙΟΛΟΥ ΚΑΙ ΠΕΛΟΠΙΔΑ

Λιτανεία κάτω ἀπ᾽ τὴν Ἀκρόπολη. Βρέθηκα σήμερα παραμονὴ τῆς Κοίμησης στὴν ἱστορικὴ  Παναγία τὴ Χρυσοσπηλιώτισσα. Στὴν Αἰόλου. Προσκύνησα τὸν στολισμένο Ἐπιτάφιο, πῆρα εὐλογία δύο ἄρτους καὶ χάρηκα: ὁ ναὸς ἦταν γεμάτος καὶ τὰ ἔργα ἐντὸς στὸ κυρίως τμῆμα τοῦ κτίσματος προχωροῦν. Κατηφόρισα πρὸς τὸ Μοναστηράκι. Στὴν Ἁγία Εἰρήνη τὰ μαγαζιὰ ἀνακαινίζονται καὶ ἀγκαλιάζουν ἀσφυκτικὰ τὸν ἱερὸ χῶρο. Στὴν πλατεία τοῦ σταθμοῦ πιτσιρικαρία ἄφθονη. Ἦταν καὶ εἶναι στέκι. Ἔξω ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, στὴν Παντάνασσα, ὑπῆρχε κόσμος πολὺς ποὺ ἀνέμενε. Ὅλες οἱ ἡλικίες. Κυρίες περιποιημένες, νέοι μὲ βερμοῦδες, γέροντες μὲ μπαστούνια. Ὅλοι μαζὶ δίχως καθωσπρεπισμούς. Σὲ λίγο θὰ ξεκινοῦσε ἡ λιτανεία.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Οἱ καμπάνες ἠχοῦν χαρμόσυνα. Παρόλο ποὺ εἴμαστε ἐκεῖ γιὰ τὴν κηδεία τῆς Θεοτόκου. Ἴσως γιατὶ αὐτὸς ὁ θάνατος δὲν γνωρίζει φθορά. Τραγουδοῦμε αὐτὴ τὴν παραδοξότητα: «Ἐν τῇ κοιμήσει σου νέκρωσις ἄφθορος». Στάθηκα ἐκεῖ. Βγῆκαν νεαροὶ μὲ τὰ φαναράκια καὶ μὲ λάβαρα. Σὲ λίγο ὁ σεβάσμιος κλῆρος. Νέοι ἱερεῖς μὲ ἀσπρομάλληδες λειτουργούς. Κρατοῦν γερὰ μία τεράστια εἰκόνα τῆς Κοίμησης. Ἕνας παπὰς φορᾶ καλογερικὸ σκοῦφο! Θυμᾶμαι τὸν Κόντογλου ποὺ μιλᾶ γιὰ τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ! Ὁ ψάλτης κρατάει μικρόφωνο καὶ ὁ βοηθός του ἕνα φορητὸ ἠχεῖο. Πᾶμε κόντρα στὴν Ἑρμοῦ. Στρίβουμε δεξιὰ στὴν Κηρυκείου. Περνᾶμε ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ σουβλατζίδικα ἀκάθεκτοι. Μᾶς κοιτοῦν ἀμήχανοι οἱ τουρίστες. Εἶναι τὸ κοινό μας καὶ μεῖς ἕνα θέατρο δρόμου. Διακόπτουν τὸ φαγητό. Τὰ κινητὰ τραβοῦν φωτογραφίες. Εἶναι μία εἰρηνικὴ πορεία μέσα στὴν καρδιὰ τῆς πόλης. Οἱ ἱερεῖς μὲ βῆμα ἔντονο φθάνουν Πανδρόσου καὶ Αἰόλου. Γίνεται ἡ πρώτη δέηση. Ἀπὸ πίσω βλέπω νὰ στρίβει τὸ τραινάκι μὲ τοὺς ξένους. Σταματάει καὶ αὐτό. Συνεχίζουμε πρὸς Ἀέρηδες. Γωνία Αἰόλου καὶ Πελοπίδα νέα στάση γιὰ αἰτήματα. Ἐδῶ ὁ καθένας ἔχει τὴν εὐκαιρία νὰ πεῖ τὴν εὐχή του. Τὸ Ἐρεχθεῖο φαντάζει μαγικό. Δὲν εἶναι ἡ γραφικότητα ποὺ μὲ κερδίζει. Εἶναι κάτι ἄλλο. Λέω, ἡ Κοίμηση τῆς Παναγιᾶς ταιριάζει τέλεια στὴν πονεμένη Ἀθήνα μας. Πέθανε ἡ Μαρία ἀλλὰ δὲν ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο. Πηγαίνουμε παράλληλα μὲ τὴ ρωμαϊκὴ ἀγορὰ γιὰ νὰ φθάσουμε ἀπὸ τὴν Ἐπαμεινώνδα στὴν Ποικίλης, ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἁδριανοῦ, θὰ στρίψουμε στοὺς Διόσκουρους, βγαίνουμε στὴν Ἡφαίστου καὶ ἀπὸ ἐκεῖ μέσω Νορμανοῦ γιὰ νὰ καταλήξουμε Ἑρμοῦ καὶ Πιττακή. Ψάλλουμε: «Αἱ γενεαὶ αἱ πᾶσαι ὕμνον τὴν ταφήν σου προσάγουσι, Παρθένε». Μία τελευταία δέηση. Ἕνας μᾶλλον Ἀμερικανὸς μοῦ ζητᾶ νὰ τὸν φωτογραφίσω μπροστὰ στὴν ἱερὴ πομπή. Τὸ κάνω εὐχάριστα. Ἀκούω κλεφτὰ σχόλια. Οἱ γύρω μου εἶναι ἐξαιρετικὰ ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὴ λιτανεία. Περάσαμε στοῦ Ψυρρῆ καὶ φθάσαμε στὴν Ἀθηνᾶς μέσω τῆς Πρωτογένους. Ὁ κόσμος ἀκόμη ἦταν πολὺς. Ἡ ἀπόλυση ἔγινε ἔξω ἀπὸ τὸ ναό. Ἔφυγα γιὰ τὸν ἠλεκτρικὸ τυλιγμένος μὲ μία τρυφερότητα. Ἔλεγα μέσα μου: πόσο ἀνάγκη ἔχω νὰ ἀκούω τὶς καμπάνες νὰ ἠχοῦν χαρμόσυνα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s